Κεντρική Ομιλία για την 36η επέτειο εξέγερσης των εγκλείστων του Πολυτεχνείου
Τριάντα έξι χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση των Ελλήνων στο Πολυτεχνείο, ο λαός μας συνεχίζει να βρίσκεται στους κοινωνικούς αγώνες ζητώντας την ικανοποίηση του διαχρονικού αιτήματος για «ψωμί» που είναι το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή δουλειά, «παιδεία» που είναι το δικαίωμα στην χωρίς φραγμούς ποιοτική εκπαίδευση, «ελευθερία» που είναι το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση των απόψεων και των επιλογών του καθένα μας.
Η νέα γενιά της εποχής μας ζει το δικό της μεσαίωνα, αφού την τελευταία δεκαετία οδηγήθηκε συστηματικά στην απαξίωση και την αναξιοπρέπεια μέσα από τις γνωστές διαδικασίες των stage.
Με πρόσχημα τη «μαθητεία», οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύτηκαν άγρια την αγωνία για ένα καλύτερο αύριο, οδηγώντας τους νέους πρώτα στα πολιτικά γραφεία, και έπειτα στην ανασφάλιστη και άθλια αμειβόμενη εργασία.
Αντί να ξεκαθαρίσουν το εργασιακό τοπίο και να θέσουν τους όρους για δίκαιες αμοιβές, για εργασιακές σχέσεις που να εξασφαλίζουν το μέλλον και μια αξιοπρεπή ζωή, τους έσυραν στην ανυποληψία και «έκλεψαν» τα όνειρά τους.
Καθιέρωσαν τη μερική απασχόληση και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, για να βολέψουν την εργοδοσία που απαιτεί ολοένα και περισσότερα κέρδη. «Έσπασαν» σε ώρες την πλήρη απασχόληση των εκπαιδευτικών διαλύοντας κυριολεκτικά το έργο τους και σήμερα προωθούν νέες αποφάσεις ώστε οι προσλήψεις να γίνονται σε επίπεδο εκπαιδευτικής μονάδας, αποθεώνοντας έτσι το ρουσφέτι για ένα κομμάτι ψωμί.
Η εξαθλίωση των εργαζόμενων από τους εργοδότες που δε διστάζουν να απειλήσουν ακόμη και τη ζωή ανθρώπων χάριν του κέρδους, φαίνεται ξεκάθαρα από τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε η Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Τα οργανωμένα συμφέροντα που λυμαίνονται το δημόσιο με την πολιτεία να κλείνει τα μάτια και να πλένει τα χέρια της ως Πόντιος Πιλάτος, έχουν φέρει στη χώρα μας τον σύγχρονο μεσαίωνα της εργασίας περνώντας από «ιερά εξέταση», όποιον εργαζόμενο διεκδικεί ένα καλύτερο αύριο. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα των συνθηκών εργασίας που επικρατούν σε πολλές επιχειρήσεις σήμερα και που ολοένα περισσότερο διευρύνονται με την ανοχή της πολιτείας.
Η απαξίωση της πολιτικής που έχει προέλθει από τη συστηματική απόσταση των προεκλογικών υποσχέσεων και των μετεκλογικών πράξεων, αποτελεί τη φυσική συνέχεια των επιλογών που έκαναν οι πολιτικοί μας από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Πλήρως ευθυγραμμισμένοι με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, για να τα ικανοποιήσουν φροντίζουν να «ασκούν» την ευλυγισία τους σε κάθε ευκαιρία.
Το δικαίωμα σε μια αξιόπιστη και ποιοτική εκπαίδευση που θα δίνει πραγματικές δυνατότητες για ουσιαστική κοινωνική δικαιοσύνη, έχει μετατραπεί σε εφιάλτη για την ελληνική οικογένεια που απομυζείται οικονομικά χρόνια τώρα, προσπαθώντας να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά της.
Αποθεώνεται καθημερινά η προσοντοθηρία χωρίς να υπάρχει πραγματικό αντίκρισμα στην εργασία, με μοναδικό στόχο τη μετακύλυση της ανεργίας σε μεταγενέστερο χρόνο.
Με αυτόν τον τρόπο όλοι είναι «ικανοποιημένοι» αφού και τα παιδιά «κερδίζουν» προσόντα (τα οποία πολλές φορές είναι άχρηστα) και οι δείκτες της ανεργίας εμφανίζονται μειωμένοι πετυχαίνοντας τον πολιτικό στόχο των κυβερνήσεων για αυξημένη απασχόληση και φυσικά απόλυτα κερδισμένοι είναι μόνο οι έμποροι της γνώσης που χοντραίνουν το πορτοφόλι τους σε βάρος όλης της κοινωνίας.
Ο τόπος μας χρειάζεται μια πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που θα γίνει με όρους επανάστασης και έπειτα από κοινωνική συμφωνία, ώστε να πάψει η υποθήκευση του μέλλοντος των γενεών που ακολουθούν και είναι παραζαλισμένες από τα απανωτά χτυπήματα των σύγχρονων εκμεταλλευτών του ανθρώπου.
Το μοντέλο ανάπτυξης της πολυδιασπασμένης ανώτατης εκπαίδευσης με την ίδρυση τμημάτων σε κάθε πόλη και χωριό στο οποίο επένδυσαν Δήμαρχοι, Βουλευτές, Υπουργοί, Κυβερνήσεις και τοπικές κοινωνίες, έχει φτάσει πλέον (αν δεν έχει ξεπεράσει ήδη) τα όριά του.
Ο πνευματικός κόσμος της εποχής μας αποδεικνύεται λίγος και μικρός, αφού αντί να μπει μπροστά για την ανατροπή αυτής της οπισθοδρόμησης, έχει συνταχθεί μαζί της για να κερδίσει και τον μισθό της ύβρεως από τα κρατικά κονδύλια που διανέμονται αφειδώς και χωρίς κοινωνική λογοδοσία.
Πρυτανικές και Προεδρικές αρχές σε αγαστή συνεργασία, έχουν σκύψει το κεφάλι στις πολιτικές ηγεσίες των Υπουργείων ώστε να πετύχουν τους στενά συντεχνιακούς στόχους που έχουν θέσει.
Η ελευθερία που βιώνουμε σήμερα, μόνο κατ’ επίφαση μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι αφού τα πάντα σχεδόν ακολουθούν ένα σχέδιο και υπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς.
Η οικονομική ολιγαρχία έχει καταφέρει να επιβάλει σε όλα τα πολιτικά επίπεδα τις επιλογές της, πετυχαίνοντας πολύ περισσότερα και με αφάνταστα μικρότερο κόστος από το να συγκρούεται με το εργατικό κίνημα και τους λαούς.
Σε όλους εμάς απέμεινε μόνο η διαμαρτυρία αφού δεν υπάρχουν πλέον ανοιχτά πολιτικά αφτιά που να αφουγκράζονται τις ανάγκες της κοινωνίας και να δίνουν λύσεις στα προβλήματά της.
Τριάντα έξι χρόνια μετά, μια γενιά από τότε, το μόνο που άλλαξε για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία είναι το πολίτευμα.
Τα βασικά ζητούμενα που συνεπήραν τον λαό μας το Νοέμβρη του ‘73 και συντόνισαν τον αγώνα του με το τρίπτυχο «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ζητούν δικαίωση για να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία, για μια καλύτερη Ελλάδα, για τις γενιές που ακολουθούν.
Ο Δημήτρης Ντέντης είναι Πρόεδρος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Κοζάνης
